FIV, en dan?

Ollie

Een lekker tevreden glimlachende Ollie!

Ollie is 24 november 2003 ingeslapen, het was tijd en hij heeft zelf aangegeven niet verder te kunnen of willen. Augustus 2000 is de lens uit het rechteroogje verwijderd en een jaar later moest ook het linkeroog worden geopereerd, achteraf waren dit al tekens die op aids wezen er is toen alleen geen aids-test gedaan. Als je op de foto naar de oogjes kijkt kun je de afwijking aan de pupil zien. Vlak na de test leefde ik voortdurend in angst en onzekerheid, langzaam aan werd de situatie min of meer gewoon. Natuurlijk was ik wel alert als Ollie minder in zijn vel leek te zitten. De test januari 2002 is gedaan omdat na tandsteen verwijderen de wondjes in zijn mondje niet genazen, de da had gevraagd wekelijks foto's van het mondje te mogen maken. Meteen met de test zijn lever en nierwaarden bekeken... die waren heel slecht en Ollie moest op een streng dieet, vier dagen wilde hij dat voer eten, daarna begon de hongerstaking. Doodgaan van honger of dat eten wat je lekker vindt...manneke eet wat je wil en geniet ervan was toen de beslissing en daar ben ik nog altijd blij om. Na 22 maanden werd Ollie voor het eerst ziek en lieten zijn nieren het afweten. Die dag gingen de andere katten tegen hem aanliggen, deden ze anders nooit, hij voelde erg koud aan en was erg zwak. In mijn armen is hij overleden.

Je hebt gelijk dat aidskatten bijzonder zijn, ik heb wel bedacht dat katten die zo ziek zijn een lievere aard boven laten komen. Momo een zwerver die ik van straat plukte bleek FIP in de natte vorm te hebben, helaas heeft hij hier nauwelijks zes weken gewoond. In die korte tijd heeft Momo (mooie moor afgekort) een enorme indruk achtergelaten en het raakt me nog altijd dat ik niet meer voor hem heb kunnen doen.

Mijn Ollie is hier in 1996 gekomen, hij zwierf bij mijn moeder in de buurt en at bij mam. Een niet te benaderen kater die heel fel uithaalde als iemand een hand uitstak. Maart 1996 kreeg mam een beroerte en kwam bij mij in huis, de katten opgehaald en Ollie vloog gillend door het huis van mijn moeder. Hem heb ik verteld dat hij mee mocht als hij zelf in de transportkooi zou gaan en dat deed hij. Eenmaal hier deed mam de kooi meteen los terwijl ik spullen uit de auto pakte... Ik schrok me naar toen Ollie de gang door naar mij toe kwam en ging op de hurken. Die felle valse kat pakte mijn bovenarm met de voorpootjes en gaf kopjes en likjes. Als bij toverslag was hij van een buitenkat in een huiskat veranderd. De enige keer dat we ooit een wond bij hem hebben gezien was in 1992, toen heb ik weken gevraagd of ik hem mocht helpen. Toen de wond allang dicht was sprong hij plots bij mam op tafel en bood mij zijn pootje dat erg gezwollen was aan. Toen is hij ook gecastreerd en vanaf dat moment was hij boos op mij. Achteraf denk ik dat hij verdrietig was dat hij terug geplaatst werd en hier toen niet mocht blijven. Zijn eerste mensen zijn verhuisd en hebben Ollie achtergelaten.Ollie kwam als kitten al bij mam op bezoek.