FIV, en dan? in Memoriam

Deze pagina is opgedragen aan alle katten die de strijd tegen kattenaids hebben verloren.

Spetter

† 04 april 2008

Dag mijn lieverd.
We zijn helemaal verslagen nu blijkt dat ook jij het eeuwige leven niet hebt.
We hebben je zo vaak voor de dood weg kunnen trekken maar helaas is de dood ons dit keer te snel af geweest.
Hij heeft genadeloos toegeslagen, dit had je niet verdiend.
Hoe verdrietig we nu ook zijn, we denken graag terug aan al jouw maffe streken, je wilskracht, je doorzettingsvermogen.
We hebben vaak gezegd : "Spetter? Die vertikt het gewoon om dood te gaan!".
En gelijk had je, je leven was heerlijk! Je hebt zo genoten!
We vieren de 9 mooie jaren die je bij ons bent geweest.
Vergeten doen we je nooit.
Een dikke kus op je lieve koppie.
Voor altijd in ons hart.
Dag kanjer, het gaat je goed daar boven.
Leon & Femke

Voor het hele verhaal van Spetter kun je hier klikken.

Jasper

† 03 oktober 2007

Jasper, mijn lief, eigenwijs, koppig en verdomd kranig manneke, je bent niet meer en de pijn is ondraaglijk, je bent me zo lief.
Je had baasjes, je werd verwacht in hun huisje, Timo was al warm verwelkomd, jij moest nog volgen als je stabiel zou zijn, maar het lot heeft anders beslist. Ze hebben je lief mijn manneke, ze hebben je bezocht toen je ziek werd, ze informeerden regelmatig, hoe het met je ging, je zit in hun hartje. Jaspi, mijn ventje, wat hebben we samen gevochten, we waren er beiden erg moe van geworden, maar we lieten ons niet doen, we gingen er voor. Tot je geen lucht meer kreeg, alles wat we probeerden was tevergeefs, je werd steeds meer benauwd, je kon zelfs niet meer drinken omdat je geen lucht meer kreeg. Ik was nog met je naar de dierenarts geweest, we kregen nog maar eens iets anders voor in de aërosolbak, misschien kon je dan weer wat meer lucht binnen krijgen, maar ook dit sloeg niet aan, om de 4 uur ging je onder de bak, maar het bracht geen verlichting. We hebben die laatste nacht nog samen geknokt, jij, Kim en ik, maar niets mocht baten. Tegen de ochtend wisten we dat we aan onze laatste reis samen zouden moeten beginnen, we hebben heel intens afscheid genomen. Ik heb je in je oortjes gefluisterd dat het oké was, dat je mocht gaan, maar je was het niet helemaal met me eens, je bleef dapper en moedig vechten. Kim heeft je op schoot genomen en daar heb je nog de laatste uren genoten van knuffels.
Zo lang we je comfortabel konden houden, hebben we geprobeerd, je zag niet af en je vocht als een leeuw, maar nu was het plaatje anders, ademen werd een marteling voor jou en er was geen verbetering mogelijk, dit mochten we niet rekken. Heel het arsenaal is open getrokken voor jou, geen kosten werden gespaard, echt alles is geprobeerd, het mocht niet baten mijn lieve Jaspi, maar oooo je was het zo waard !!!
We reden ons laatste ritje samen, je reismandje stond de hele rit open, Kim heeft je voortdurend geaaid en jij genoot, je voelde onze steun. Jou vertrouwde dierenarts, die je de hele periode intens begeleid heeft, zou jou helpen bij je laatste reisje, een reis naar een leventje zonder pijn. Hij heeft je nog onderzocht en gekeken of er nog een andere mogelijkheid was, maar je ging echt achteruit, je kreeg erg weinig zuurstof binnen, als we nog lang zouden wachten, zou je een verschrikkelijke dood sterven en dat heb je niet verdiend jongen. Je kreeg eerst een spuitje om te slapen, je wilde in je reismandje terug, je wilde mee naar huis. Ik nam je in men armen tegen me aan, je nestelde je nog in men armen, zoals je altijd graag deed, zo ben je in slaap gevallen. Nog een “sorry makker” van jou dierenarts voor het laatste spuitje werd gegeven en toen…….
Jou strijd is gestreden jongen, je hebt die strijd dapper geleverd, je was moedig en vastberaden. Ondanks alles was je meestal wel tevreden en vrolijk, je genoot van de warmte en aandacht, je vond het fijn om liefde te voelen. Ik had je beloofd om tot het uiterste te gaan, maar dat je niet nodeloos moest lijden. Die belofte heb ik gehouden jongen, meer kon ik niet meer voor je doen. Sorry lief ventje van me, sorry dat ik geen toverstokje had om jou weer de zuurstof te geven die je zo broodnodig had.
Jou kamertje is leeg, ook jou geliefde plekje op de hoge krabpaal en het plekje lekker op het kussen in je stoel, die leegte doet pijn. Jasper, ik zal je nooit vergeten, jou eigenwijs snoetje zit in mijn geheugen gegrift. Je woont nu in mijn hart, daar zal je eeuwig verder leven en ooit zie ik je weer jongen. Dan kan je me tegemoet rennen en kan ik je weer zien spelen en ravotten, je zal nooit meer moeten vechten om adem te krijgen. Je krijgt je laatste rustplaats op je geliefd plekje in de tuin, de heidetuin. Je raam keek er op uit, je kon er verlangend naar kijken en je mocht er ook regelmatig aan het tuigje in wandelen, dat vond je fijn. Je kon gefascineerd liggen kijken naar de bewegende bladeren en vliegende insecten. Dat was jou plekje, daar mag je lichaampje nu voor eeuwig rusten. Je zal comfortabel liggen, vergezeld van je lievelingsdekentje en knuffeltje.
Tot ziens lief, koppig ding, ik mis je…….
In gedachten nog een aai over je bolletje van Kim, Sven en een dikke kus op je toet van je opvangmama Marina

Frodo

† 20 september 2007

Liefste Frodo,
Wat was jij aandoenlijk met je gekke bekkie en je adorerende snoet.
Ik vond je een schat van een dier, maar ik heb me wel een maandlang grote zorgen om je gemaakt. Elke dag keek ik naar je en dacht: "Jongen toch, wat gaat er allemaal in je om, je bent zo stilletjes". We probeerden vanalles uit om het je draaglijk te maken, totdat het verdikt kwam dat je nieren nog maar 20% werkten. In 1 klap zag ik jouw toekomst voorbij gaan. Ik wilde dat in de laatste weken/maanden van jouw leventje er een gezinnetje voor jou zou gaan zorgen. Al snel hadden we een perfecte kandidaat voor jou! Francis en Juup wilden jou tijdens je terminale fase gaan begeleiden, je mocht lekker op bedje slapen!
Helaas duurde dit gezinsleven maar 3 dagen...maar het waren wel drie hele mooie dagen voor jou. Vanmorgen was het dan zover....je nieren gaven het op. We moesten afscheid van jou nemen. De hele dag ben ik stil en voel ik me raar, maar ook opgelucht dat het lijden nu voorbij is voor jou. Ik weet zeker dat elke Buddy kat verzorgster zich ook zo voelt.
Ik ga je missen, je was een wonderschoon dier met een heel klein zacht hartje.
Zachte kus op je koppie. Sabine

Voor de persoonlijke afscheidswoorden van Frodo zijn buddy's kun je hier klikken.

Ozzy

† 20 september 2007

Ozzy.....ik schiet weer vol als ik naar dat koppie van jou kijk.
Ik zie nog dat beeld voor me, die morgen..... Ik deed de deur naar jouw ruimte open en het leek wel alsof er 10 katten met elkaar gevochten hadden: overal lag kattengrit, het eten overal verspreid, zaken waren omgevallen, er lag poep en plas verspreid, het was rampzalig... Jij lag in een mandje en toen je eruit stapte viel je om. Je kon niet meer op je pootjes staan. Foute boel.
Met een krop in de keel reed ik je zsm naar de dierenarts waar je meteen geholpen werd.
Maar nu ben je er niet meer en ik vind het zo verschrikkelijk! Je had van die enige lieve lodderige oogjes, zo'n kop die je helemaal wilt bedelven met knuffels en zoentjes. Ik hield dag 1 al van je.
Dag lieffie, dag mooi, mooi dier....
Sabine

Voor de persoonlijke afscheidswoorden van Ozzy zijn buddy's kun je hier klikken.

Diesel

† 05 maart 2007

Dieseltje,ons lief klein snuitje
2 jaar en 9 maanden geleden heb ik jou voor eerst gezien in het dierenasiel. Je lag helemaal verscholen in een hoekje. Ik was meteen verliefd op jou. De mensen van het asiel zeiden dat je geen flodderkat was, geen knuffelkat en ik ging niet veel hebben aan jou. Dit kon me niets schelen, ik was verliefd op je en daarmee uit.
Eenmaal thuis heeft het weken geduurd voordat je mij zag staan. Eerst een paar meter van mij gaan liggen en stilletjes aan kwam je dichter en dichter. Je bloeide helemaal open. Ik gaf je het beste van beste niets was teveel voor jou. Je rende door mijn woonkamer naar de slaapkamer, hield me soms s' nachts wakker omdat je aandacht nodig had.
Toen mijn moeder een jaar later plotseling stierf was je er voor mij. Hielp mij uit een diep dal komen. Vorig jaar kwam er nog een baasje bij. Wat was jij blij,2 baasjes die je volledige aandacht gaven. Je was dol op het baasje zijne militaire uniform. Daar ging je altijd op liggen als hij thuis kwam.
Toen begon je last te krijgen van ontstoken tandvlees, we kregen pilletjes mee en je genas. Toen kreeg je een verkoudheid,dagen heb je geniest maar je kwam er bovenop. Toen een week geleden je gezondheid plots achteruit ging. Van je lievenlingseten bleef je af, je was lusteloos en ik mocht je niet meer oppakken. Toen we naar de dierenarts gingen moest je er blijven, de volgende dag werd je onder narcose gedaan om je tanden te reinigen en bloed af te nemen. Ik maakte me geen zorgen. Toen ik je mocht komen halen kreeg ik het verdict te horen dat je waarschijnlijk besmet was met het kattenaids. Onze wereld zakte in mekaar. De volgende dag kon je niet meer recht lopen, je waggelde naar je drinkenbak, gaf over en je miauwde van de pijn. Die nacht gaf je bloed over. De volgende dag gaf je aan dat het genoeg was geweest en je naar het paradijs wou. Bij de dierenarts ben je zachtjes in mijn armen ingeslapen. Het bloedonderzoek gaf aan dat je toch aids had en je niertjes functioneerden niet meer.
Diesel, je rent nu rond in het paradijs, zonder pijn en waar een lieve dame op je past.
Dieseltje,ons lief snuitje.
We zullen je missen.

Lucky

† 15 januari 2007

Lieve Lucky,
Het was je niet gegeven in dit leven.. Na een periode van socialisatie bleek je FIV te hebben en konden je nieuwe baasjes die zo gek met je waren je niet opnemen. Gelukkig kwam er al snel iemand anders die goed voor je wilde zorgen en met haar ging je mee naar huis. Wat haar heeft bezield zal voor ons altijd een raadsel blijven. Ondanks dat ze wist dat er nacontrole zou komen, was ze daar absoluut niet van gediend en we hebben je sinds de plaatsing dus ook niet meer in leven gezien. Ze verhuisde je steeds naar andere adressen met onduidelijke redenen.. Uiteindelijk bleek je bij haar vader te zitten, deze man had niet om jou gevraagd en ging akkoord met het voorstel je terug te halen. Toen er mensen kwamen om je op te halen bleek je verdwenen te zijn en een aantal dagen later kregen we het bericht dat je waarschijnlijk was overleden.
Niet degene die jou in huis had genomen heeft het grafje van deze onbekende overleden poes geopend, nee daarvoor moesten de mensen van Buddykat zelf komen. Zij hebben het grafje geopend en inderdaad, jij was het.. Je was zo vreselijk mager, meisje wat heeft je nieuwe vrouwtje je onthouden aan zorg en eten? Wat heeft ze je onthouden aan liefde?
De mensen van Buddykat hebben je meegenomen en een waardig afscheid gegeven. Je bent gecremeerd en je urntje staat nu in Buddykat. Je bent weer terug in liefdevolle en zorgzame handen maar wat hadden we je graag levend gevonden...
Dag lieve Lucky, het gaat je goed daarboven!

Moos

† 28 november 2006

Vanavond is Moos in alle rust, omringt door zijn buddy´s, ingeslapen...
Moos heeft zelf aangegeven dat het genoeg was. Moos wilde niet meer. Hij was moe, hij heeft zijn strijd gestreden. Moos at niet meer, hij wilde weg....weg....hij wilde alleen zijn. Hij genoot zo in zijn nieuwe huisje. Hij had twee huisjes: Buddy Kat en zijn huisje bij Sabine en Peter. Hij wisselde af....hij kon zo genieten ...maar de laatste twee dagen niet meer. Hij wilde naar buiten, hij wilde zich terugtrekken, hij at ook niet meer. Hij gaf signalen af dat het oke was zo, hij wilde naar de regenboogbrug. Hij wilde rusten, van zijn akelige kanker af zijn. Dit kon hij enkel, wanneer hij naar de regenboogbrug zou gaan.
Ik heb altijd groot respect voor hem gehad, dus ik heb zijn laatste keuze gerespecteerd en heb hem laten gaan... Omringt door alle liefde van de wereld, is hij heel kalm en sereen heengegaan. Buddy Kat zal leeg zijn zonder onze Moos. Hij heeft niet alleen diepe indruk gemaakt op alle verzorgers, maar ook buiten de Buddy Kat muren was hij erg geliefd.
Moos: held, kanjer,lieverd, knapperd....in Buddy Kat zul je altijd geliefd en in ons hart blijven....altijd....altijd...

Voor de persoonlijke afscheidswoorden van Moos zijn buddy's kun je hier klikken.

† 26 oktober 2006

Bobo, mijn vriendje.
Ondanks al je ellendige ervaringen met mensen die je maar in de steek lieten, gaf je zoveel liefde en was je onwijs dankbaar voor de maanden dat je hier nog hebt gewoond. Je bent een heel bijzonder kereltje voor mij en dat vond iedereen die je ontmoette. Een echte kater, getekend door het zware leven op het platte land. Vechten voor je eten, je warme plekje of de vrouwtjes. Je laatste maanden heb je duidelijk genoten.
Helaas kreeg je naast je FIV ook nog eens nierfalen en hebben we afscheid van elkaar moeten nemen. Het is goed geweest.
Bobo dikke kus.....

Prior

† 23 augustus 2006

Lieve Prior,
Tien jaar geleden, sloeg de vonk over tussen jou en mij, ik was zo vertederd, verliefd onmiddellijk op jou. Tien jaar lang hebben wij genoten van je knuffels, je gulzigheid, van je mooie verschijning.
Na 4 jaar kwam je stiefzusje Pina erbij en je aanvaarde haar bijna onmiddellijk, zij liet regelmatig eten staan & daar kon je altijd van meeprofiteren.
Je verdedigde je terrein en dat wordt nu bestraft. Eén enkele beet van een andere kat.
We konden het niet geloven & zeker niet aanvaarden.
Je vermagerde zienderogen en je eetlust is er niet meer.
We kunnen helaas niks meer doen voor jou!! Twee cortisone spuiten hebben geen soelaas gebracht. Hadden we je gedrag eerder moeten annaliseren? Je sproeien in huis?
Ik hoop dat je het leuk vond bij ons, wij vonden je super & zullen je NOOIT vergeten.
Dag lieve super schat Prioreke, rust maar goed uit.
Je stiefzusje Pina
Peggy
Peter
Zoë

Guus

† 13 juli 2006

Lieve Guus,
We hebben 9 jaar van je liefde en gezelligheid mogen genieten. Nu ben je er er niet meer. ik mis je elke dag zo hard!! jij was mijn lieveling en ik die van jou. Jij kwam me troosten als ik verdrietig was. Je was de kat van de straat en elke keer kwam je thuis met kapotte oortjes en ergens had je wel bloed hangen. Maar je kwam elke keer terug zodat ik je kon verzorgen. Als je snachts binnen was kwam je lekker bij mij liggen.
Lieve Guus, weet dat zij ontzettend veel van je houden en je NOOIT zullen vergeten. Ik mis je zo ontzettend... ondertussen heben wel al een aantal andere katten, maar 1 voor 1 zijn ze overleden. De ene is overgereden, de andere gestorven aan kattenziekte.. het lijkt net of je niet wilt dat er een ander poesje komt.. Je hoeft echt niet bang te zijn dat ik je ooit vergeet want dat gebeurt niet. Jij bent en blijft mijn nummer 1.. voor altijd..
heel veel liefs van ons allemaal, maar toch wel een extra grote knuffel van mij, je maatje Steph..

Kwibus

† 10 maart 2006

Onze lieve kleine Kwibus.
Vanaf het moment dat we je zagen, hebben wij je in ons hart gesloten.
Kort hebben we van je mogen genieten, naar je gespin mogen luisteren en je "gekwetter" mogen aanhoren.
We hebben je maar 2 maand mogen hebben en na een week van strijd voor je leventje, ben je van ons heengegaan.
Nu kunnen we nooit meer van je gespin en "gekwetter" genieten.
Je hebt een speciaal plekje in ons hart veroverd en we zullen je nooit, maar dan ook nooit vergeten.
Je bent en blijft onze lieve, kleine, rare Kwibus.
Martijn en Marjan

Zorro

† januari 2006

juni 1997 - † januari 2006
9 jaar zou je geworden zijn deze zomer.
Van in het begin was je de grootste bij ons thuis, veel groter dan je twee oudere zusjes.
Een (niet zo) heel grote zwarte kater, stoer, maar toch de liefste van allemaal.
Na de verhuis zovele jaren geleden kwam je terecht in een paradijs, zonder stinkende auto's die zo gevaarlijk bleken voor vele van je maatjes. Je had wel af en toe wat voor, vergif eten, met een vliegezwam spelen, met je pootje in een strik terechtkomen. Steeds kwam je er ongeschonden door.
Tot je die ene avond vlak na nieuwjaar niet meer thuiskwam. We waren ongerust, want dat had je al jaren niet meer gedaan. Pas na twee dagen dook je weer op, met hoge koorts, doodziek. Het verdict viel al snel : kattenaids. We probeerden nog een hele week om je weer aan het eten te krijgen, om je weer beter te maken. Het mocht niet baten. Je had zelf al opgegeven. Toen we je naar de dierenarts brachten voor dat laatste spuitje leek je zo opgelucht. Spinnen dat je deed.
Ik ben blij dat ik dat laatste kusje nog gekregen heb.
Dit najaar heb je er zelf voor gezorgd dat we twee zwervertjes opgenomen hebben.
Ze kunnen je niet vervangen, al zijn deze jongens nog zo lief.

Pipo

† 15 oktober 2005

Piep was de schrik van de buurt. Hij leefde onder een denneboom, hield van daaruit alles goed in de gaten. Terwijl hij ziek was, werd zijn boom gekapt, en met de boom, ging ook Piep.
Slaap lekker lieve Piep.

"Klik hier voor Pipo zijn verhaal."

Siebe

† 6 juni 2005

Al jaren liep je als een schim door de straten. Je kreeg je bakkie eten, niemand kon je benaderen. Je was ongrijpbaar. Het zwerversbestaan had jou wantrouwig gemaakt voor de hele wereld. Je wilde ons mensen niet meer leren kennen. Maar je was gewond: je staart was eraf en er stak enkel nog een ontvelt stukje bot uit. Af en toe kwamen er wat druppels bloed uit je stompje. We moesten je vangen, we wilden je helpen. Met de vangkooi hadden we je zo te pakken. Maar we zagen je blik, die typische lodderige blik en je had bleke slijmvliezen. We moesten je opsluiten, waar jij gek van werd. De muren kwamen op je af, dit was niet hoe jij het had voorgesteld. Je miste de buitenlucht, je miste ruimte om je heen. Je zag ons enge mensen op je afkomen en je werd gek van angst en dacht dat je jezelf moest verdedigen. Wij waren enkel de grote vijand, dat zat al jaren in dat koppie van je. Dat zou er nooit uitgaan. We besloten vandaag een bloedtest te laten doen. We vreesden voor aids.
We hadden al een beslissing voor je genomen: indien het aids zou zijn, dan wilden we je verder lijden besparen. Je zou nooit meer naar buiten mogen, je zou opgesloten worden bij ons mensen, je zou wegkwijnen. En tenslotte zou dit je gezondheid ook niet ten goede komen, we hadden enkel het beste met je voor.
De dierenarts belde ons op.....je was aids positief, je was al op rustige wijze ingeslapen....
Wij denken aan jou lieve Siebe, niet aan onszelf. Wij wilden niet egoistisch zijn. Maar dat maakt de pijn niet minder. De realiteit is keihard. Daarboven is het oke kereltje, daar heersen geen enge ziektes, daar heb je weer een mooie lange zwiepende staart en ben je niet meer bang voor ons mensen. Dag Siebe..
Carine en Sabine

Poes

† 9 januari 2005

Lieve Poes,
2 maanden lang hebben we samen gevochten om jou weer beter te maken.
We hebben vanalles geprobeerd, maar het mocht niet baten.
Een bloedonderzoek gaf uiteindelijk de reden van jou ziekte: Kattenaids.
Dat hadden we nooit verwacht.
Hoe kon zo'n mooie schone kat nou kattenaids hebben?
Jij hebt gestreden tot het laatste eind. Je wilde niet opgeven. Je was sterk.
Ik heb er voor gekozen om je uit je lijden te verlossen.
Je bent vredig ingeslapen.
Ik mis je heel erg, maar ik weet dat je nu geen pijn meer hebt.
Ik zal jou liefde en gezelligheid nooit vergeten. Ik hou van je.
Dikke kus van je vrouwtje.
"Klik hier voor Poes haar verhaal."

Clementine

† 05 augustus 2004

We mochten maar heel kort genieten van onze lieve Clementine. Dit kleine kampioentje in spinnen en harten stelen is helaas veel te jong gestorven aan kattenaids.

Bommel

† 06 februari 2004

Je hebt maar zo'n korte tijd bij ons mogen zijn. Je gezondheid ging op en neer. Wanneer je je goed voelde dan voelde je je ook echt goed. Je had zin in het leven. Het lekkerste eten liet je je goed smaken en alle knuffels van ons slorpte je op. Er kwam iets van je ondeugende karakter naar boven en je werd een beetje speels. Maar lang heeft het niet mogen duren helaas. Ik had je graag nog wat bij me gehouden. Ik had nog wat langer willen genieten van; dat gekke geluidje dat je kon maken wanneer je je gelukkig voelde, jouw grote ogen die me zo vertederend aankeken, en die imposante tred waarmee je door de kamer kon lopen. Je was een bijzondere verschijning, en niet alleen maar door al dat lange haar van je. Maar op die bewuste ochtend was je gewoon op. Ik zag het in je ogen, ik moest afscheid nemen. Het beste wat ik nu nog voor je kon doen was je te laten gaan. En wat ben ik daar slecht in, in afscheid nemen. Nog steeds vraag ik mij af hoe mensen jou, zo'n lief dier, gewoonweg hebben kunnen achterlaten. Naast de verslagenheid die ik voelde omdat ik je niet kon redden, was ik woedend op die mensen. Zij hadden in plaats van mij die laatste zorg voor jou moeten dragen. Dat was je zo waard. Maar nu denk ik, dat het voor hun een gemis is dat ze jouw vrienschap hebben laten varen. Ik ben toch dankbaar dat ik daar nog een klein stukje van mee heb mogen pikken.
Bedankt Bommel en slaap zacht.

Belle

† maart 2004

Belle, dapper meisje van ons. De aids heeft je van je leventje beroofd, maar niemand steelt jou uit ons hart. Drie daagjes hebben we je mogen verzorgen, drie dagen hebben we je in onze armen gehouden, je buikje mogen kriebelen en je luide spingeluid mogen aanhoren.
Wat ben ik toch trots dat ik je gekend heb.

Ollie

† 24 november 2003

Met pijn in mijn hart
Zag ik je achteruit gaan
Vol angst voor het onafwendbare
Bleef ik vol hoop,
Op een beetje meer tijd
Een verbetering van jouw conditie
Al een aantal jaren
Zag ik de aftakeling, de achteruitgang
Zo zwak en vermagerd
Toch gaf je blijk van levenslust en moed
Mijn dappere Ollie, mijn beminde bink.
Het afscheid kwam nader
Jouw pijn is voorbij
Maar lieve Ollie
Jij blijft altijd bij mij
In hart en herinnering
Zul jij bij ons zijn.
Mijn tranen zullen je begeleiden
Op je weg naar zomerland
Ver weg over de regenboogbrug
Daar waar het gras zoveel groener zal zijn
Waar lichamelijke klachten niet meer bestaan.
Zij die al gingen, zullen daar op je wachten
Het weerzien zal geweldig zijn
Nooit meer zware nachten
Een heel goede reis, zonder verdriet of pijn.
"Klik hier voor Ollie zijn verhaal."

TommyBommel

† 10 juli 2003

"Ter herinnering aan mijn lieve dappere held Tommy."
plm. 6 juni 1996 - † 10 juli 2003
"Rust zacht, lieve TommyBommel, ik zal je nooit vergeten"
"Klik hier voor Tommy zijn verhaal."