FIV, en dan?

Pipo

Een jaar of 10 geleden, kwam Pipo bij ons aan lopen als jong poesje. Hij was erg schuw, maar keek wel altijd of er eten voor hem stond. Natuurlijk laat je zo'n diertje niet verhongeren, dus ik zette altijd braaf eten neer op een vast plekje. Zo heeft hij wel een jaar "stiekem" gegeten. Ondertussen was ik er achter gekomen dat zijn baasje niet ver bij ons vandaan woonde, maar hij was verhuist en had zijn katten Tommy en Pipo achter gelaten. Van mensen die hem hadden gekend hoorde ik zijn naam: Pipo.
Waarschijnlijk door de rode vlek bij zijn neus. Toen ik zijn naam kende, kon ik hem roepen. En waarachtig, hij kwam en liet zich over zijn hoofd aaien. Na maanden rustig bij hem op de grond zitten terwijl hij at, had ik hem eindelijk zover dat hij zelfs tegen me aan kwam liggen, of op schoot klom. Hij is nooit meer wegeweest, maar wilde nooit naar binnen. In de jaren daarna werd hij echte vechter en joeg alles wat op zijn terein kwam weg. Regelmatig had hij een dik been of een groot gat ergens, maar hij wilde nog steeds niet in huis. Hij sliep onder een grote den bij de buren in de tuin. Op een ochtend had hij een gigantisch gat in zijn hals. Later hoorden we dat hij met een bunzing had gevochten! Achteraf denk ik wel eens dat die hem met FIV heeft besmet, maar ik weet niet of dat mogelijk is. Het gat genas goed en Piep ging door met zijn leventje van vechten, eten en slapen. Tot dat hij op een dag, zwaar hoestend bij de achterdeur zat. Terwijl hij hoestte, liep er diaree uit zijn achterste. Toen heb ik hem toch maar naar binnen gehaald. Ook dit ging over, en hij wilde weer naar buiten. Een poos later trof ik hem weer ziek aan, maar deze keer zwaar hijgend en piepend, en ademend met zijn bek wijd open. Dit was met kerst 2004. Dus hup, op naar de dierenarts. Hij heeft medicijnen gehad tegen een licht longontsteking, en het leek over te gaan. Maar toen hij weer een dag naar buiten was geweest, kwam hij die avond weer piepend binnen. Hup, terug naar de dierenarts en weer een kuur voor 10 dagen. Het hijgen ging over, maar het piepen is altijd gebleven.

Amper 5 weken later vonden we Pipo verschrikkelijk kwijlend voor zijn denneboom. Hij wilde wel eten, maar kon het niet. Hij werd kwaad en gronde naar zijn eten. Ik dacht dat hij vergiftigd was, dus heb ik hem melk laten drinken en weer de dierenarts gebeld. Deze keer was het een keelontsteking, en wederom medicijnen mee. Ondertussen had ik op internet gezocht naar ziektes met deze syptomen, en vond informatie over FIV en kattenleukemie. Maar het kwijlen ging over en ik dacht dat het wel mee zou vallen. 2 weken later was het echter weer raak. Weer naar de dierenarts voor een bloedtest. Piep zat zo zielig in zijn mandje en ik kon wel janken. We hoefden maar een kwartier te wachten op de uitslag. Hij is getest met een Elisa test. Die test op FIV en leukemie tegelijk. De dierenarts kon met zekerheid zeggen dat het geen leukemie was, maar niet of hij aids had, De vlek die zou moeten verschijnen bij fiv was namelijk slechts een schaduw. Hij vermoede dat hij wel positief was, maar de ziekte zelf nog niet had. Dit was in Juli 2005. Hij heeft een sterioden injectie gehad, en kreeg weer medicijnen mee voor zijn keel. Deze keer een dubbele hoeveelheid, voor het geval het weer terug zou komen. Dan kon ik gewoon de medicijnen geven zonder hem eerst weer mee te slepen naar de kliniek. Een poos ging het goed met hem, totdat hij 2 weken geleden verkouden werd. Hij werd verschrikkelijk ziek en de kilo's vlogen eraf. Hij ging van 4,6 kilo naar slechts anderhalf. Ik gaf hem koffiemelk, aardappels met jus, kippenboulion en klontjes boter. Hij liet het zich smaken, maar kwam niet aan. Ook begon hij weer te kwijlen en begon verschrikkelijk te stinken. Woensdag 12 oktober heb ik de dierenarts gevraagd waar dit door kwam, en wat ik er aan kon doen. Deze antwoordde dat het kwam doordat zijn lympheklieren niet meer werkten, en dat hij weer een spuit moest hebben. ( ook omdat hij verschrikkelijk verkouden was geworden door 1 van mijn andere katten.) Die zou hij vandaag, 17 oktober krijgen, maar helaas, hij is er niet meer.

Toen ik vrijdag thuis kwam, had ik zijn lievelings kostje, Sheba met wild, voor hem meegenomen. Hij wilde graag eten, maar zakte na een likje terug in zijn doos, en draaide zijn hoofd weg. Ik wist dat het mis was. Ik heb zijn neus schoon gemaakt, omdat erg vies was door zijn verkoudheid, en heb hem even laten laten slapen. Na een half uurtje heb ik hem wakker gemaakt. Hij wilde omhoog komen, maar viel weer om. Ik heb afscheid van hem genomen, en ben nadat ik mijn ander katten bij hem weggehaald had, naar bed gegaan. Toen ik de volgende ochtend om half 7 weer beneden kwam, had ik niet verwacht dat hij er nog zou zijn. Hij lag op de koude stenen op de grond, met zijn hoofd schuin op de vloer voor de kattenbak. Toen hij mijn stem hoorde begon hij hard te miauwen. Ik heb hem opgepakt en in een fleece deken meegenomen naar de kamer. Ik heb hem tot kwart over 3 die middag op schoot gehad, met een flesje warm water tegen hem aan. Hij kon niet meer warm worden... Om te weten of hij nog leefde moest ik onder de deken kijken of hij nog ademde. Hij was kletsnat, waarvan weet ik niet. Het was geen urine, en volgens mij kunnen katten niet zweten... Tegen 2 uur strekte hij zich helemaal uit, en hapte naar adem. Ik dacht dat het over was. Maar het werd beter en hij ademde door. Dit heeft hij 3 keer gedaan. Toen zag ik dat zijn ene oog heel licht was geworden, en zijn pupil functioneerde niet meer. Ik ben toen met hem naar buiten gegaan, en in de zon gaan zitten. Hij miauwde nog een keer. Ik vroeg hem of het zo goed was, en toen werd hij slap. Hij was overleden... Mijn mooie stoere rode kater was er niet meer.