FIV, en dan?

Poes

Ik zat het "dierenrubriekje" te lezen in de plaatselijke krant. Daar las ik iets over een kat die heel graag weer naar zijn baasje terug wilde, omdat ze de hele dag en nacht zat te miauwen. Ik dacht die baasjes komen haar wel weer ophalen, maar een week later stond ze nog steeds in de krant en toen heb ik besloten om haar op te halen. Het klikte heel goed met de andere 2 katten: Sjimmie en Sjors, dus ze kon blijven. Het was een hele lieve en aanhankelijk kat, het liefst lag ze de hele dag op schoot. Aangezien ze op de naam "Poes" reageerde, heb ik haar zo genoemd.

Poes was eigenlijk nooit ziek, alleen de laatste 2 jaren was ze 2 keer in het jaar verkouden of had ze een keelontsteking. Dat ging dan gepaard met niezen en hoesten. Ze kreeg dan een cocktail-injectie aan antibiotica van de dierenarts en dan was het snel weer over. Poes werd weer ziek in november 2004, veel niezen en hoesten. Naar de dierenarts waar ze een injectie kreeg met antibiotica. Een week later was het nog niet echt opgeknapt, dus weer naar de DA (dierenarts). Nog een keer een injectie met antibiotica en we moesten een week later nog een keer terug komen voor een herhaal-injectie. Dat hebben we gedaan, maar in tussen tijd ontdekte ik bloed in het bekje van Poes, vlak vooraan in haar bekje bij de onderlip. De DA heeft er naar gekeken en vertelde mij dat het een Eosinofiel Granuloom was. Een goedaardig gezwel dat zo nu en dan terug kan komen. Daar kreeg ze ook een injectie voor en alles moest nu beter worden met haar. Dat gebeurde echter niet. Poes werd maar niet beter. Na elke injectie knapte ze wel een beetje op, maar na 3 dagen was het weer het zelfde liedje. Weer naar de DA en die stelde voor om een andere soort (de sterkste soort) antibiotica te proberen. Ook dat sloeg niet aan bij Poes en toen stelde de DA voor om een bloedonderzoek te doen, hij wilde testen op FIV, FIP en FeLV. Ik bracht Poes 's ochtends naar de praktijk en moest haar daar laten zodat ze haar daar rustig konden onderzoeken. Ik had een folder meegekregen en door deze te lezen dacht ik dat Poes wel FeLV zou hebben (Leukemie), maar dat was niet het geval. Poes had Kattenaids (FIV). Dat had ik nooit verwacht. Maar je weet natuurlijk nooit wat er vroeger met Poes is gebeurd. Misschien heeft ze gevochten in het asiel? Dat zijn vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Maar 1 ding was zeker : Poes was ziek door de FIV. 's avonds kon ik Poes weer ophalen en ik kreeg medicijnen voor haar mee. Dit was Prednisolon, het laatste medicijn wat Poes nog kon helpen. Als deze pilletjes niet zouden aanslaan, moesten we de behandeling staken.

Poes moest om de dag een heel tabletje hebben en dat was geen gemakkelijke klus om die naar binnen te krijgen. Met hulp van mijn vriend is het de eerste keer gelukt. Ze werd gelijk de volgende dag weer sloom en werd weer steeds zieker. 2 Dagen later moest ze haar tweede pilletje hebben en deze keer ging het niet zo makkelijk. Ik had Poes beet in haar nekvel en na lang worstelen heeft ze het pilletje ingenomen. Maar door deze worsteling is ze als het ware in een shock geraakt. Ik liet haar los maar ze bleef gewoon stijf op mijn schoot liggen. Later op de dag ging het weer iets beter met haar, maar de volgende dag was het weer mis. Ze begon ook heel erg sterk te ruiken uit haar bekje, eten en drinken wilde ze niet meer en op schoot al helemaal niet meer. Ook probeerde ze zich de laatste dagen te verstoppen, en toen wist ik wel hoe ver het was.

Op 9 januari 2005 heb ik Poes in laten slapen, de DA is bij mij thuis gekomen, want ik wilde Poes deze laatste rit niet meer aandoen. Nadat Poes was overleden heeft de DA nog even in haar bekje gekeken, omdat het heel erg sterk rook en omdat er wondvocht uitkwam. Haar bekje zat vol ontstekingen.

Ik kan wel zeggen dat bij Poes de FIV wel heel snel de kop heeft opgestoken. Zomaar opeens doodziek worden is toch vreemd. Het kan ook zijn dat Poes heimwee had naar Sjimmie die op 11 oktober 2004 is overleden. Poes en Sjimmie sliepen altijd samen op het slaapbankje in de logeerkamer. Sinds het overlijden van Sjimmie, heeft Poes nooit meer op dat bankje gelegen. Pas toen ze bijna aan het eind van haar strijd was, ging ze weer op het bankje liggen. Misschien heeft het overlijden van Sjimmie dan toch iets te maken met de weerstand van Poes.

Ik heb gedaan wat het beste voor Poes was. Ik heb Poes laten cremeren en haar urn staat naast die van Sjimmie met een foto van hun allebei erbij. Poes is ongeveer 10 jaar geworden.