FIV, en dan?

Het verhaal van Solor

Redelijk kort na het overlijden van Spetter zag ik op de site van een asiel hier in de buurt een foto van een gevonden kater. Een cypers met wit mannetje en wat zag hij er uit! Ik mocht van mezelf niet gaan kijken, niet eens informeren. Dit is te vroeg, dit is te snel. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en op 10 mei 2008 gingen we kijken bij het mannetje.

Toen ik eenmaal deze knul in mijn armen hield, wilde ik hem niet meer loslaten. Hij was vies, vuil, onderkomen maar bovenal heel erg lief. Hij was in de week vantevoren wel al gecastreerd en een cerclagedraadje (draadje om hoektanden wat wordt gebruikt bij een gebroken onderkaak), wat ernstige onstekingen had veroorzaakt doordat het er te lang in zat, was verwijderd. Hij mocht nog niet mee, zijn oogje moest nog geamputeerd worden, zijn gebit moest nog gedaan worden en hij moest zijn entingen nog krijgen.

Op het moment dat ik Solo vastpakte bekroop mij het gevoel dat hij weleens FIV+ zou kunnen zijn, dus naast alles wat gedaan moest worden wilde ik ook dat er een FIVtest gedaan zou worden. Ik drukte de asielmedewerkers op het hart hem NIET te laten inslapen als de test positief zou zijn, hij krijgt bij ons sowieso een thuis!

In de week die volgde kon de geplande operatie niet doorgaan omdat hij nogal snotterig was, maar er was ook goed nieuws! Zijn oog hoeft niet geamputeerd te worden, het probleem ligt namelijk in een kapotte oogzenuw en niet in het oog zelf. In de tussenliggende periode ging ik nog geregeld naar het asiel om even met hem te knuffelen en snoepjes te geven. In het begin schrok hij van alles, kroop blazend achterin zijn verblijf als ik het deurtje al opendeed als hij nog lag te slapen. Achteraf blijkt dat hij doof is en natuurlijk schrik je dan als je wakker wordt en er staat ineens iemand voor je verblijf. Maar dat wist ik toen ook nog niet.

Op 24 mei kregen we een telefoontje : "Solo is gisteren geopereerd, alles is goed gegaan. En ja, hij heeft helaas kattenaids.". Over de kattenaids waren we niet verbaasd, wel over het feit dat we hem al op konden halen. We hebben hem direkt opgehaald en kregen nog wat antibiotica, zijn boekjes en natuurlijk medische gegevens mee.

Eenmaal thuis duurde het een paar dagen voordat hij onder het bed uit durfde te komen, maar hij sloeg zich er kranig doorheen. De introductie met de andere katten verliep helaas niet zo succesvol, ons klein Piggeltje vond het nodig hem aan te vallen en Tiki bleef maar naar hem grommen en blazen. Piggel herstelde zich redelijk snel en vond in Solo een nieuw maatje waar ze lekker veilig bovenop kon liggen. Bij Tiki heeft het blazen een half jaar geduurd. Ook onze hond vond Solo vreselijk eng, uiteindelijk durfde hij pas op 11 december 2008 voor het eerst beneden in de woonkamer te komen en op de vensterbank gaan liggen slapen.

In juni 2008 ben ik met Solo naar onze "FIVdierenarts" gegaan en daar bleek dat hij aan beide zijden een fikse middenoorontsteking had, de asielDA had zijn tanden/kiezen wel getrokken maar de wortels laten zitten. Ook staat bij Solo zijn bekje altijd open en reutelt hij erg bij het ademen. Om dit alles op te lossen spraken we een operatie af, hierbij zou een totale overzichtsfoto van zijn lijf en schedel gemaakt worden, de wortels zouden verwijderd worden, indien nodig zou zijn oog geamputeerd worden, en eventueel zouden zijn oren helemaal schoongemaakt worden.

Toen we voor de operatie kwamen zijn er eerst foto's gemaakt. Hieruit kwam dat Solo waarschijnlijk ooit een auto heeft geprobeerd weg te koppen. Zijn oogzenuw is inderdaad kapot, maar ook zijn neusholtes en zijn bekje zijn gebroken geweest, ook is er een geringe dislocatie van de schedel. Het reutelen en het iets uitpuilende, blinde oog kunnen dus niet verholpen worden. Tevens bleek uit de rontgenfoto dat Solo over zijn gehele rug spondylose heeft, waarschijnlijk door slechte voeding in het verleden. Aan de slag dus maar met het bekje! Na 10 minuten werden we geroepen... De dierenarts liet ons de ellende zien die het cerclagedraadje had veroorzaakt. Het draadje was dwars door het tandvlees heen in de kaak gaan zitten, het stukje kaakbeen lag nu dus gewoon bloot en was aan het rotten. Wat nu? De dierenarts heeft het aangetaste kaakbeen verwijderd tot ongeveer op de helft van zijn kaakbeen. Daarna het tandvlees weer "open" gemaakt zodat het zich weer kon gaan sluiten over het aangedane stukje kaak. Als dit niet zou werken dan moest Solo een gedeeltelijke kaakamputatie ondergaan.

Bij de controle 6 weken later bleek alles goed genezen te zijn. Ongelooflijk wat een veerkracht zit er in dit mannetje!

In mei 2009 zijn we weer voor de jaarlijkse controle geweest. Solo doet het goed, ziet er uit als een tevreden kat, is lekker mollig en glanst. Wie had dus verwacht dat zijn bloed niet goed zou zijn? Ik had het dus absoluut niet verwacht, maar toch lag het daar zwart op wit... Te weinig rode en te weinig witte bloedcellen. Gelukkig nog allemaal niet schrikbarend maar wel echt te laag, niet nog net binnen de grenzen, nee echt te laag. We kunnen hier weinig tegen doen. Dagelijks een stukje rood vlees om de rode bloedcellen wat omhoog te krijgen, maar verder niets.

Toch mogen we niet klagen want dat zijn bloed niet goed is zien we alleen op papier, aan Solo zelf merken we niets. Hij is tevreden, eet me de oren van het hoofd en hij is zooooo lief!