FIV, en dan?

Het verhaal van Spetter

Op 03 oktober 1998 heb ik Spetter uit het asiel gehaald. Spetter was daar 6 weken eerder binnengekomen als ongecastreerde zwerver van ca. 8 jaar oud. Hij zag er slecht uit, was erg mager (3,6kg), had luizen en ernstige diarree. Ik viel als een blok voor deze grote kater die zo'n enorme behoefte aan knuffels had. Het was een gokje, want zouden we een 8-jarige zwerver nog wel binnen kunnen houden? Maar Spetter werd zonder problemen een echte "binnenkat" en taalde niet meer naar buiten.

Na een week was de diarree nog niet over en moest hij een nachtje bij de dierenarts blijven waar bleek dat hij een chronische darmonsteking en erg weinig rode bloedcellen had. Hij kreeg medicatie, een flinke antibioticum kuur en voor 2 maanden Prednisolon. Hij knapte vrij snel op en groeide uit tot een flinke kater met een gewicht van 8,5kg in zijn topdagen.

In februari 2002 bleek dat zijn tandvlees erg ontstoken was, hij was ook afgevallen en woog nog "maar" 6,8kg. Zijn tanden werden schoongemaakt en daarna vonden we dat het wel erg lang duurde voordat hij weer echt opknapte. Maar ja, hij zou al 12 jaar zijn en dan kon het natuurlijk wat langer duren? Tegen de zomer had hij zijn oude gewicht weer bijna bereikt en woog weer bijna 8kg.

In het najaar van 2002 viel het me op dat hij toch weer langzaam een beetje begon af te vallen, niet schrikbarend maar toch zichtbaar. In de winter begon het sproeien in de kattenbak, maar ondanks het afvallen en het sproeien ging het eigenlijk hartstikke goed met hem. Zijn vacht glansde, hij at goed en deed eigenlijk wat hij altijd deed.

In februari 2003 was het weer tijd voor de jaarlijkse entingen en ik besprak het afvallen van Spetter met de dierenarts. Omdat Spetter het verder zo goed deed en omdat dat hij het gewicht best kon missen besloten we verder even niets te doen. Hij kwam namelijk over als een gezonde, welgedane kat.

Op 11 april 2003 was het ineens foute boel.. Spetter werd van het ene op het andere moment kortademig, apatisch, ging elke 5 stappen liggen en wilde niet meer eten. We durfden niet te hopen dat hij de nacht door zou komen, maar wonderbaarlijk genoeg knapte hij 's avonds ineens weer op. De dierenarts heeft toen bloed afgenomen en een foto van zijn longen gemaakt. Zijn bloed was helemaal goed, geen teken van infectie te vinden. De foto wees helaas uit dat hij een vergroot hart zou hebben en vocht bij de longen. We hebben toch een echo laten maken omdat we wilden weten waar we aan toe waren, de uitslag van de echo was dat Spetter zijn hart helemaal goed is, ook werd er geen vocht gevonden. Niemand wist wat er aan de hand was (geweest) en we stopten met de Fortekor voor zijn hart.

In juni 2003 kreeg hij een oorontsteking, dus nu weer oordruppeltjes. Wonderbaarlijk genoeg tolereerde hij het perfect dat we dagelijks zijn oren moesten druppelen en dat terwijl hij normaal gesproken bij zulke handelingen veranderde in een tijger. Omdat ik het idee had dat zijn oorontsteking niet overging toch maar weer naar de dierenarts. De ontsteking was weg en nogmaals gooide ik mijn ongerustheid op tafel. De dierenarts onderzocht hem grondig en constateerde een gevoelige blaas en wat verhoging. Mede door het sproeien in de kattenbak wat hij al een tijdje deed, dacht ze aan een lichte blaasontsteking en we kregen een flinke antibioticum kuur mee. In overleg met de dierenarts besloten we om "voor de zekerheid" een FIV (kattenaids) en FeLV (leukemie) test af te laten nemen, gezien zijn verleden geen ondenkbare ziektes.

De uitslag

Na 2 lange dagen mochten we dan "eindelijk" bellen voor de uitslag, die helaas nog niet binnen bleek te zijn. De volgende ochtend, 05 juli 2003, mochten we nogmaals bellen en toen was de uitslag er wél. In onze dierenartsenpraktijk is het gebruikelijk dat je de uitslag niet van de assistentes krijgt, maar daardoor werd de spanning wel heel erg groot. In die 2 dagen was ik er namelijk steeds meer van overtuigd geraakt dat Spetter inderdaad FIV+ zou zijn.

Om 13.15u ging eindelijk de telefoon en kregen we de uitslag dat Spetter inderdaad FIV+ is.... Wat was dat moeilijk zeg! Ook de dierenarts wist zich hier niet zo goed raad mee en kon me eigenlijk alleen maar mededelen dat hij nu antibiotica moest hebben en als dat niet meer zou helpen dan zou hij nog Prednison kunnen krijgen. De dierenarts had goed door dat alles het ene oor in ging en het andere oor weer uit. Het was een chaos in mijn hoofd en hij raadde me aan om maar op het internet naar meer informatie te zoeken. Ik heb hem nog gevraagd of Spetter al in het aidsstadium zat? Gezien de klachten die hij had gehad was dat wel waarschijnlijk...

Spetter een paar dagen na de uitslag, hartstikke ziek van de antibiotica

Na de uitslag

Omdat Spetter altijd erg last heeft van bijwerkingen bij antibiotica, was ik niet blij met het feit dat hij volgens mijn dierenarts de rest van zijn leven op antibiotica moest blijven. Daarom ben ik in eerste instantie op zoek gegaan naar homeopatische dierenartsen die me verder zouden kunnen helpen.

De eerste homeopatische dierenarts die ik aanschreef vertelde me dat ze met veel succes FIV-katten behandelde met Tea Tree oil. Na zelf wat gezocht te hebben op het internet en gelezen te hebben dat er katten zijn overleden na gewassen te zijn met Tea Tree oil, had ik daar geen lekker gevoel bij en heb besloten het niet te doen. De tweede homepatische dierenarts die ik belde stond zelf niet achter een behandeling van FIV-katten, maar wilde wel "iets" proberen als ik dat pertinent wilde... Ook dat leek me geen goed idee en ben dus maar op hoop van zegen begonnen met Echinacea met Cats Claw en Plantago. Dit is een weerstandverhogend middel dat met name werkt op de luchtwegen en de huid en dat leek me geen slecht idee. Daarnaast ben ik begonnen met dagelijks wat vitaminepasta, alles om Spetter zijn weerstand maar zo hoog mogelijk te houden.

Omdat ik toch wat meer wilde doen ben ik op zoek gegaan naar mensen die ook een FIVkat hebben. Op die manier kwam ik erachter dat er inmiddels medicatie op de markt is die de FIV af kan remmen. Toen ik een supportgroup oprichtte bij Yahoo kwam ik in kontakt met iemand die me door kon verwijzen naar een dierenarts, niet te ver bij ons uit de buurt, die veel ervaring en kennis van FIV heeft. Ik heb daar een afspraak gemaakt, Spetter moest helaas toch even mee er moest namelijk een 2e FIV-test gedaan worden omdat de test die gedaan was niet 100% betrouwbaar is. Ik heb van deze dierenarts heel erg veel informatie gekregen, waar ik uiteraard erg blij mee was! Deze dierenarts vertelde me ook dat de diagnose FIV geen direkt doodsoordeel is. FIV is namelijk een lentivirus wat inhoudt dat het een langzaam virus is, de meeste katten kunnen daarom ook nog jaren een goed leven hebben. Nadat bleek dat Spetter 100% zeker FIV+ was kon ik bij hem ook de medicatie ophalen. Spetter krijgt nu dagelijks 1ml sterk verdunde interferon over zijn voer en het lijkt erop dat dit middel goed aanslaat. Zijn tandvlees ziet er uit om door een ringetje te halen, het kleine wondje wat hij al maanden op z'n neus had is inmiddels verdwenen en hij speelt weer als een kitten.

We gaan dus levenslang door met de medicatie die hij nu krijgt. Daarnaast laten we hem niet meer enten, omdat een enting met levend vaccin een crisis zou kunnen geven. Ik kreeg zelf het advies om, als ik Spetter nog wilde enten, 1x per 3 jaar te enten met dood vaccin. Wel is het noodzakelijk dat ik 1x per jaar even zijn bloed laat controleren met name de rode en witte bloedcellen, de hoogte van deze 2 kunnen ons een goede indicatie geven over hoe het dan met Spetter gaat.

Spetter heeft bij ons na de uitslag nog bijna 5 hele mooie jaren gehad. Zijn gezondheid liet hem nooit echt in de steek. De dingen die hij mankeerde kan een gezonde kat ook krijgen en elke keer sloeg hij zich er weer doorheen. Tot hij in april 2008 bijna helemaal stopte met eten, we hadden al wel gemerkt dat hij minder ging eten en meer ging slapen in de maanden daarvoor. Daarom toch maar naar de dierenarts die me op 02 april 2008 vertelde dat zijn beide nieren fors vergroot en extreem knobbelig waren. Het enige wat we nog konden doen was zijn leven zo prettig mogelijk maken.

Op 3 april ging zijn toestand al hard achteruit. Het ging allemaal zo snel dat we besloten om, als de echo die gepland stond voor 4 april een slechte uitslag zou geven, hem direkt daarna in te laten slapen. Maar zelfs de echo hebben we niet meer laten doen. Op 04 april waren zijn nieren nóg groter en niet meer met 1 hand te omvatten. Spetter had extreem veel pijn, was lusteloos, erg misselijk en aan het uitdrogen. Dit was niet eerlijk meer, we moesten hem laten gaan.

Met pijn in ons hart hebben we hem bij de dierenarts in laten slapen. Het liefst hadden we thuis afscheid van hem genomen, maar wachten totdat de dierenarts aan huis zou kunnen komen ging echt niet meer. Dat konden we hem niet aandoen. Gelukkig is hij heel rustig en snel gegaan, het was echt zijn tijd...

We missen hem nog elke dag..