FIV, en dan?

TommyBommel

Tommy was een zwerfkater in mijn buurt en ik kende hem al een tijdje tot ik hem in 2000 heb geadopteerd.. Hij werd verliefd op mijn Chia en hij kwam steeds vaker langs om een hapje te eten, bleef af en toe logeren en maakte Chia zwanger.

Ineens kwam hij niet meer langs en ik informeerde bij Amivedi of zij hem misschien hadden gezien. Er was inderdaad een kat in het asiel die aan de beschrijving voldeed: Zwart-wit, aanhalig en 'praatgraag'. Die was met zijn achterpoot in een hek klem komen te zitten en de poot was door een dierenarts geamputeerd.

Ik ging er meteen naartoe en het was hem inderdaad. Hij herkende me meteen en zette het op een snorren en miauwen. De hechtingen moesten nog verwijderd worden en daarna ik heb hem meteen geadopteerd.

Ze hadden hem na de pootamputatie ook nog eens gecastreerd en ingeënt, want dat is het beleid in dat asiel. Ze wisten niet dat hij FIV+ was, testen was te duur) en dat inenten heel slecht voor hem was.

Ze waren in het asiel ook gek op hem en hebben hem de naam 'Bommel the Dreamer" (ook wel de "Drieman", vanwege zijn poot) gegeven. Ik noemde hem al een tijdje Tommy, dus zodoende werd hij door mij ook vaak TommyBommel genoemd.

Hij kwam mee naar huis en maakte kennis met zijn zoon Floris, die in de tussentijd was geboren. Het was erg moeilijk voor Tommy om te wennen met drie pootjes. Thuisgekomen dacht hij eerst dat alles weer bij het oude was, maar wanneer een sprong mislukte omdat hij was vergeten dat hij een poot miste, dan blies hij boos naar de plek waar de poot had gezeten.

Maar hij richtte zich helemaal op de opvoeding van Floris en die is uitgegroeid tot net zo'n stoere kater als zijn pa. Ik ben zo blij dat ik Floris nog heb. Het had niet veel gescheeld of ook hij was er niet meer, omdat een gek in mijn buurt hem, een paar weken na Tommy's overlijden, een kogel in zijn kopje had geschoten. Gelukkig kon ik de kogel zonder problemen verwijderen en heeft hij er verder niks aan overgehouden.

Uiteindelijk leerde Tommy zich prima redden met zijn drie poten. Hij ging weer op avontuur en vaak moest ik hem ergens uit een tuin halen waar hij de schutting niet meer opkwam. Zo werd hij ook wel een beroemdheid in de buurt.

Behalve dan zijn uitstapjes was aan niets meer te merken dat hij de eerste drie jaar van zijn leven op straat heeft doorgebracht. Hij kwam altijd thuis om te eten en sliep met de andere poezen op mijn bed. Hij was een enorme knuffel.

In april 2003 werd hij erg mager en ben ik eens met hem naar de dierenarts gegaan. Daar bleek dat zijn nieren het amper meer deden. Zijn bloedwaarden waren zo slecht (niet eens te meten) dat ze verbaasd waren dat hij nog leefde.

Hij moest 4 dagen aan het infuus en ik ben hem elke dag gaan opzoeken. Hij vond het vreselijk en was heel blij dat hij weer naar huis kon. Daar heb ik hem nog 3 maanden mogen verzorgen, met veel hulp van de FelineCRF-groep en Helen die de geweldige website www.felinecrf.org heeft geschreven. Tommy heeft altijd heel geduldig meegewerkt aan zijn behandelingen. Hij moest 8x per dag eten hebben en veel medicijnen en supplementen. Dat, en een flinke dosis liefde en levenslust, heeft hem nog een tijdje op de been gehouden. Maar Tommy bleek ook FIV+ te zijn en uiteindelijk was er geen redden meer aan.

Ik een week voor zijn dood nog bij de dierenarts geweest en het leek beter met hem te gaan: de bloedwaarden waren nog erg hoog, maar nu meetbaar. Hij had ernstige bloedarmoede, maar met behulp van Eprex was ook zijn HTC gestegen. Maar zijn bloeddruk was behoorlijk hoog. Misschien ook vanwege de 'dierenarts-stress' . Zijn pootje moest geschoren worden met een vreselijk lawaaierige tondeuse en het pas aangeschafte bloeddruk-meetapparaat maakte ok al zo'n eng geluid.

Ik kreeg medicijnen voor te hoge bloeddruk mee en ik heb het gevoel dat die uiteindelijk fataal zijn geweest. Maar zeker weten doe je dat nooit.

Op 10 juli 2003 werd hij heel erg ziek en 's avonds heb ik de dierenarts gebeld met de vraag of hij langs wilde komen met zowel een infuus als euthanasie spullen. Net toen de dierenarts in de auto was gestapt is Tommy uit zichzelf dood gegaan. Het was een heftig gevecht, maar gelukkig duurde het niet lang.

En zo is hij heengegaan als hij geleeft heeft: op zijn eigen houtje, stoer en dapper.

Ik heb hem uiteindelijk zelf gecremeerd in een dierencrematorium. Nu staat zijn foto op het dressoir, naast Luigi, die op 25 oktober is overleden en af en toe brand ik daar een kaarsje voor hen of voor andere zieke of dode poesjes.

Volgens een dierencommunicator is hij nu betrokken bij een project dat met beren te maken heeft, samen met Luigi, die als beer is gereïncarneerd, waarschijnlijk in het midden van de VS. Over een paar jaar gaat daat iets bijzonders gebeuren met beren, waardoor de kijk van mensen op dieren enorm zal veranderen.Goed te horen dat ze met zo iets belangrijks bezig zijn, maar ik mis Tommy en ook Luigi nog steeds heel erg.